Αυτό που χρειαζόμαστε άμεσα είναι μια παγκόσμια συμφωνία και συνεργασία για την ολιστική αλλά και χωρίς σύνορα αντιμετώπιση των ασθενών με καρκίνο, τόνισε ο Γιάννης Μπουκοβίνας, Παθολόγος-Ογκολόγος, Επικεφαλής της Ογκολογικής Μονάδας της Βιοκλινικής και πρόεδρος ΕΟΠΕ, μιλώντας στο συνέδριο The Future of Healthcare in Greece.

Όπως ανέφερε, η άμεση και έμμεση επίδραση της πανδημίας στον καρκίνο αλλά και στην κοινωνία ήταν η υπέρμετρη θνησιμότητα. Στην Ελλάδα οι θάνατοι το 2020 σε σχέση με το 2019 αυξήθηκαν κατά 4,5% περίπου, ρεκόρ θανάτων της τελευταίας 20ετίας. Επιπλέον, είχαμε καθυστέρηση στη διάγνωση και τη θεραπεία των ογκολογικών παθήσεων, γεγονός που μπορεί να επιφέρει αυξημένη θνησιμότητα. Μελέτη του πανεπιστημίου του Μαϊάμι έδειξε ότι κατά την περίοδο της πανδημίας στο Μεξικό μειώθηκαν κατά 21% τα κρούσματα καρκίνου μαστού, 35% του καρκίνου του παχέως εντέρου, 45% καρκίνου του προστάτη. Δεν εξαφανίστηκαν οι καρκίνοι, απλά οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στα νοσοκομεία και τα διαγνωστικά κέντρα και αυτό είναι κάτι που θα το βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.

Επίσης, μελέτη από το Ηνωμένο Βασίλειο προβλέπει πόσους επιπλέον θανάτους θα έχουμε τα επόμενα έτη για συχνούς καρκίνους όπως του μαστού, του παχέως εντέρου, του πνεύμονα κ.λπ. Το ποσοστό αύξησης κυμαίνεται από 6-16%, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης και της ολιστικής αντιμετώπισης σε κατάλληλα κέντρα. Ο Norman E. Sharpless του National Cancer Institute, Bethesda, στις ΗΠΑ, αναφέρει ότι μόνο η καθυστερημένη διάγνωση σε καρκίνους μαστού και παχέως εντέρου θα επιφέρει 10.000 περισσότερους θανάτους σε μια δεκαετία έως το 2030.

Η πανδημία ανέδειξε επίσης τις δομικές δυσλειτουργίες και αδυναμίες στο σύστημα υγείας να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές ανισότητες, την μετατόπιση πόρων και οικονομικών και ανθρωπίνων για την αντιμετώπιση και άλλων νοσημάτων. Υπήρξαν όμως και φωτεινές στιγμές όπως η υποδειγματική επιστημονική συνεργασία, η καινοτομία στην παροχή ιατρικής φροντίδας και η περισσότερη σημασία στην αλληλεξάρτηση.