Στο πλαίσιο του συνεδρίου «Νοσοκομείο-Φάρμακο-Ιατροτεχνολογικός Εξοπλισμός» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τμήμα του έργου που υλοποιείται το τελευταίο εξάμηνο με πρωτοβουλία του Οργανισμού για τη Διασφάλιση της Ποιότητας των Υπηρεσιών Υγείας (ΟΔΙΠΥ) από ομάδα 13 ακαδημαϊκών από επτά ΑΕΙ της χώρας, με στόχο την αναγκαιότητα του επανασχεδιασμού των νοσοκομειακών και μετανοσοκομειακών υπηρεσιών υγείας.

Όπως ανέφερε η Δάφνη Καϊτελίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας ΕΚΠΑ, Πρόεδρος του ΟΔΙΠΥ, στόχος της πρωτοβουλίας αυτής είναι να δημιουργηθεί ένας «οδικός» χάρτης που μέσα από την ανάδειξη των ελλείψεων και των κενών που παρατηρούνται στην παροχή υπηρεσιών υγείας, θα παρέχει το μεθοδολογικό πλαίσιο ώστε να αναπτυχθούν πολιτικές σχετικά με τη βελτίωση της προσβασιμότητας και τη διασφάλιση ότι οι πολίτες θα μπορούν να ωφεληθούν από το πλήρες φάσμα των διαθέσιμων υπηρεσιών ενώ θα διασφαλίζεται και η συνέχεια τους.

Η κ. Καϊτελίδου αναφέρθηκε στη σημασία της ικανοποίησης των αναγκών υγείας του πληθυσμού, τονίζοντας ότι σήμερα, μετά από μία παρατεταμένη περίοδο οριακής λειτουργίας του συστήματος υγείας, κυρίως λόγω της υποχρηματοδότησής του, η οποία «καθιερώθηκε» την περίοδο της οικονομικής κρίσης, μια δομική παρέμβαση προς την κατεύθυνση της ενίσχυσής του κρίνεται αναγκαία. Υπαγορεύεται δε από την ανάγκη τόσο για βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων φροντίδων, όσο και για αύξηση της αποδοτικότητας στη χρήση των πόρων. Με δεδομένη, λοιπόν, την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης του τρόπου παροχής των φροντίδων, το θέμα που ανακύπτει αφορά στον τρόπο με τον οποίο θα προσδιοριστούν το περιεχόμενο μιας τέτοιας παρέμβασης, η προτεραιοποίηση των επιμέρους αξόνων δράσης, ο τρόπος υλοποίησης των μέτρων και, φυσικά, οι απαιτούμενοι πόροι.

Προκειμένου, δε, να διαμορφωθεί ένα σχέδιο μεταρρύθμισης, το οποίο θα έχει ρεαλιστικές προοπτικές κατ’ αρχάς υλοποίησης και εν συνεχεία επιτυχίας, κρίνεται απαραίτητο να ακολουθηθεί η αυτονόητη αλληλουχία: 1) ανάλυση των αναγκών του πληθυσμού για νοσοκομειακή φροντίδα σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, 2) αποτίμηση της αποτελεσματικότητας του συστήματος σε σχέση με τις ανάγκες αυτές, 3) προσδιορισμός των κενών σε πόρους (υλικούς, ανθρώπινους και οικονομικούς), 4) καταγραφή των προτιμήσεων και των επιλογών των πολιτών και 5) προτυποποίηση της νοσοκομειακής φροντίδας στη χώρα. Άλλωστε, η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι, χωρίς μια τέτοια προσέγγιση, οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της ποιότητας των παρεχόμενων φροντίδων στον νοσοκομειακό και μετανοσοκομειακό τομέα, συνήθως εγκλωβίζεται σε επίπεδο εξαγγελιών.