Σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας νέας μελέτης, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο The New England Journal of Medicine η παράλειψη της ακτινοβολίας μετά από χειρουργική επέμβαση μπορεί να μην επηρεάσει τη συνολική επιβίωση για γυναίκες 65 ετών και άνω με μικρούς ορμονοθετικούς όγκους καρκίνου του μαστού, υπό την προϋπόθεση ότι λαμβάνουν πενταετή ενδοκρινική θεραπεία.  Μπορεί όμως να σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο επανεμφάνισης καρκίνου στον ίδιο μαστό.

Η ενδοκρινική θεραπεία – που ονομάζεται επίσης ορμονοθεραπεία – περιλαμβάνει την προσθήκη, τον αποκλεισμό ή την αφαίρεση ορμονών ως μέρος μιας θεραπευτικής προσέγγισης για ορισμένες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της επιβράδυνσης ή διακοπής της ανάπτυξης ορισμένων μορφών καρκίνου. «Αυτά τα δεδομένα προσφέρουν μια απάντηση στο μακροχρόνιο πρόβλημα της «υπερθεραπείας» σε ηλικιωμένες γυναίκες με καρκίνο του μαστού χαμηλού κινδύνου», αναφέρουν η Δρ Alice Ho της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Duke και η Δρ Jennifer Bellon της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ.

«Η δυνατότητα παράλειψης της ακτινοθεραπείας είναι μία από τις πολλές επιλογές σε μια μακρά λίστα που περιλαμβάνει επίσης τη χρήση συντομευμένων σχημάτων ακτινοθεραπείας και μικρότερους σε όγκο στόχους», έγραψαν οι Ho και Bellon. Η μελέτη περιελάμβανε δεδομένα για 1.326 γυναίκες με καρκίνο του μαστού που ήταν 65 ετών και άνω. Από τις 16 Απριλίου 2003 έως τις 22 Δεκεμβρίου 2009, 658 από τις συμμετέχουσες που επιλέχθηκαν τυχαία έλαβαν ακτινοθεραπεία σε ολόκληρο το στήθος τους και 668 από αυτές δεν έλαβαν καμία ακτινοθεραπεία. Η δοκιμή διεξήχθη σε 76 κέντρα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα, την Αυστραλία και τη Σερβία. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η υποτροπή του καρκίνου στο ίδιο στήθος ήταν πιο συχνή στους συμμετέχοντες που δεν έλαβαν ακτινοβολία. Η σωρευτική επίπτωση της τοπικής υποτροπής ήταν 9,5% στην ομάδα χωρίς ακτινοβολία και 0,9% στην ομάδα ακτινοβολίας. «Η συχνότητα τοπικής υποτροπής έως και 10 ετών μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ακτινοθεραπεία παρέμεινε χαμηλή, ενώ μεταξύ των ασθενών που δεν έλαβαν ακτινοθεραπεία συνέχισε να αυξάνεται χωρίς εμφανές οροπέδιο. Ωστόσο, η απόλυτη διαφορά στη συχνότητα εμφάνισης τοπικής υποτροπής στα 10 χρόνια ήταν μέτρια», έγραψαν στη μελέτη οι ερευνητές, από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και το Γενικό Νοσοκομείο Western στη Σκωτία. Και η συνολική επιβίωση στα 10 χρόνια ήταν σχεδόν ίδια: 80,8% χωρίς ακτινοθεραπεία και 80,7% με αυτήν, διαπίστωσαν οι ερευνητές. Δεκαέξι θάνατοι στην ομάδα χωρίς ακτινοθεραπεία και 15 θάνατοι στην ομάδα ακτινοθεραπείας οφείλονταν σε καρκίνο του μαστού.