Νέες μελέτες εξετάζουν ποιος είναι πιο πιθανό να χάσει βάρος με τη νέα γενιά φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.Μια νέα γενιά φαρμάκων έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία της παχυσαρκίας και εκπλήσσουν τους ερευνητές με την αποτελεσματικότητά  τους. Η σεμαγλουτίδη, για παράδειγμα, επέτρεψε στο ένα τρίτο των συμμετεχόντων σε κλινικές δοκιμές να χάσουν τουλάχιστον το 20% του σωματικού τους βάρους. Το Tirzepatide, μια ανταγωνιστική θεραπεία, πέτυχε παρόμοια αποτελέσματα σε περισσότερους από τους μισούς συμμετέχοντες στη μελέτη.Ωστόσο, παρά την υψηλή αποτελεσματικότητά τους, τα νέα φάρμακα δεν είναι απαραίτητα η λύση για όλους όσους ζουν με παχυσαρκία. «Όλοι θέλουν να τα δοκιμάσουν, αλλά δεν ανταποκρίνονται όλοι σε αυτά», λέει ο Andres Acosta, ειδικός στην παχυσαρκία στην Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα. Οι ειδικοί έχουν παρατηρήσει ότι η ανταπόκριση των ανθρώπων στη φαρμακευτική αγωγή εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία της παχυσαρκίας τους. Τέτοιες παρατηρήσεις ώθησαν τον Acosta και τους συναδέλφους του να αναπτύξουν μια μέθοδο για να προσαρμόσουν τα φάρμακα σε κάθε άτομο.

Η ομάδα κατέταξε τα άτομα με παχυσαρκία σε τέσσερις υποκατηγορίες: αυτούς που χρειάζονται να τρώνε περισσότερο για να αισθάνονται ότι χόρτασαν (hungry brain), εκείνους που φτάνουν σε πληρότητα με ένα γεύμα κανονικού μεγέθους, αλλά αισθάνονται πεινασμένοι ξανά σύντομα (hungry gut), εκείνους που τρώνε για να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματα τους (emotional hunger) και εκείνους με σχετικά αργό μεταβολισμό (slow burn). Τα άτομα του τύπου hungry gut, που τείνουν να πεινούν μεταξύ των γευμάτων, φάνηκε να ανταποκρίνονται καλύτερα στα νέα φάρμακα, σύμφωνα με ανέκδοτες παρατηρήσεις από τον Acosta και την ομάδα του. Ο ίδιος λέει ότι ο λόγος δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά ότι κάνει την εξής υπόθεση: «Πιστεύουμε ότι αυτοί οι ασθενείς έχουν χαμηλά επίπεδα ορμονών GLP-1 και γι’ αυτό έχουν παχυσαρκία. Και όταν τους δίνονται αντικατάστατα, τα ανάλογα GLP-1, τα πάνε εξαιρετικά καλά». Στην Mayo Clinic, οι γιατροί έχουν χρησιμοποιήσει αυτά τα κριτήρια για να καθοδηγήσουν τη θεραπεία με ένα παλαιότερο φάρμακο που μιμείται το GLP-1 που ονομάζεται λιραγλουτίδη. Μια μελέτη με επικεφαλής τον Acosta διαπίστωσε ότι μετά από χρήση λιραγλουτίδης για ένα χρόνο, οι συμμετέχοντες που ανήκαν στην ομάδα  hungry gut έχασαν διπλάσιο βάρος από έναν γενικό πληθυσμό ατόμων με παχυσαρκία.