Την πρόοδο που έχει συντελεστεί στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, τονίζουν οι ειδικοί του ΕΚΠΑ (Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Καθηγήτρια Θεραπευτικής – Επιδημιολογίας – Προληπτικής Ιατρικής, Δρ. Μαρία Καπαρέλου, Παθολόγος – Ογκολόγος και Θάνος Δημόπουλος, Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά της νόσου. Όπως αναφέρουν, αναφέρουν ότι όταν ο καρκίνος του μαστού διαγιγνώσκεται σε πρώιμο στάδιο, οι πιθανότητες ίασης είναι ιδιαίτερα υψηλές. Παράλληλα, η καλύτερη κατανόηση της βιολογίας του όγκου μάς επιτρέπει σήμερα να σχεδιάζουμε τη θεραπεία με μεγαλύτερη ακρίβεια. Η θεραπευτική απόφαση δεν βασίζεται πλέον μόνο στο μέγεθος του όγκου ή στην παρουσία προσβεβλημένων λεμφαδένων. Οι ορμονικοί υποδοχείς, η έκφραση του HER2, ο βαθμός διαφοροποίησης και άλλοι παθολογοανατομικοί και μοριακοί παράγοντες συμβάλλουν στην εκτίμηση του κινδύνου και στην επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής στρατηγικής. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, οι γονιδιακές υπογραφές μπορούν επιπλέον να βοηθήσουν στην εκτίμηση του κινδύνου υποτροπής και στην απόφαση για το εάν υπάρχει ουσιαστικό όφελος από την προσθήκη χημειοθεραπείας.
Σημαντική εξέλιξη στην χειρουργική αντιμετώπιση
Η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει κεντρικός πυλώνας της θεραπείας της πρώιμης νόσου, έχει όμως εξελιχθεί σημαντικά. Όπου είναι ογκολογικά ασφαλές, η διατήρηση του μαστού αποτελεί καθιερωμένη επιλογή, ενώ οι ογκοπλαστικές τεχνικές επιτρέπουν τον συνδυασμό ογκολογικής ασφάλειας και βέλτιστου αισθητικού αποτελέσματος. Αντίστοιχα, η βιοψία του λεμφαδένα φρουρού και η πιο επιλεκτική αντιμετώπιση της μασχάλης έχουν περιορίσει την έκταση των χειρουργικών επεμβάσεων και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις τους για πολλές γυναίκες (πχ λεμφοίδημα).
Σημαντικό ρόλο έχει και η ακτινοθεραπεία, η οποία μειώνει τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής σε κατάλληλα επιλεγμένες ασθενείς. Οι σύγχρονες τεχνικές επιτρέπουν μεγαλύτερη ακρίβεια στην ακτινοβόληση, καλύτερη προστασία των υγιών ιστών και, σε αρκετές περιπτώσεις, μικρότερη συνολική διάρκεια θεραπείας.
Η χημειοθεραπεία απαραίτητη σε ορισμένες περιπτώσεις
Η συστηματική θεραπεία έχει επίσης αλλάξει ουσιαστικά. Η χημειοθεραπεία παραμένει απαραίτητη όταν ο κίνδυνος υποτροπής και η βιολογία της νόσου το επιβάλλουν, δεν αποτελεί όμως αναγκαία επιλογή για κάθε ασθενή. Στους ορμονοευαίσθητους όγκους, η ενδοκρινική θεραπεία αποτελεί βασικό στοιχείο της επικουρικής αντιμετώπισης, ενώ για ασθενείς υψηλότερου κινδύνου διαθέτουμε πλέον και νεότερες στοχευμένες θεραπείες που μπορούν να μειώσουν περαιτέρω την πιθανότητα υποτροπής.
Στον HER2-θετικό πρώιμο καρκίνο του μαστού, οι anti-HER2 θεραπείες έχουν μεταβάλει εντυπωσιακά την πρόγνωση μιας νόσου που παλαιότερα χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά. Η θεραπεία καθορίζεται από τον αρχικό κίνδυνο και, όταν έχει προηγηθεί προεγχειρητική θεραπεία, από την ανταπόκριση που επιτεύχθηκε, η οποία μπορεί να καθοδηγήσει την επιλογή της μετεγχειρητικής αγωγής.
Που έχει ενταχθεί η ανοσοθεραπεία στη θεραπευτική στρατηγική
Αντίστοιχα, στον πρώιμο τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού υψηλού κινδύνου, η ανοσοθεραπεία έχει ενταχθεί στη θεραπευτική στρατηγική μαζί με τη χημειοθεραπεία πριν από το χειρουργείο και συνεχίζεται επικουρικά στις ασθενείς για τις οποίες ενδείκνυται. Η προεγχειρητική θεραπεία δεν αποσκοπεί μόνο στη μείωση του όγκου, αλλά μας επιτρέπει να αξιολογήσουμε την ανταπόκριση της νόσου και να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πληροφορία για τον σχεδιασμό των επόμενων θεραπευτικών βημάτων.
Ακολουθήστε μας σε LinkedIn & Facebook και γίνετε μέλος της μεγαλύτερης ελληνικής κοινότητας του κλάδου.